امیرالمؤمنین (علیه السلام):
الجنة جزاء المطيع.
بهشت پاداش اطاعت كننده و فرمان برنده است، پس آدمى بايد كه نظر كند در عمل خود و قدر و قيمت آن و در رتبه و منزلت جز او ثوابى كه حق تعالى بازاى آن تفضل كند و شرم كند كه با وجود چنين جزائى عظيم پايدار در عوض چنين عملى بىقدر و مقدار تكاهل در آن عمل كند و كمال اهتمام بآن نكند با آنكه چندان نعمت در دنيا داده كه اعمال وفا بشكر برخى از آنها نتواند كرد هر چند ثوابى ديگر بازاى آنها نباشد، و هر كه خواهد كه اين معنى بر او خوب ظاهر شود نظر كند در قيمت اعمال خود، عمده اعمال نماز و روزه و حج است جمعى كه خود را باجاره مىدهند از براى آنها اعلاى وجه اجاره يك سال نماز با يك ماه روزه يك تومان است، و اعلاى وجه اجاره حجه بيست سى تومان[1]، و باقى اعمال بر اين قياس، پس هر كه در دنيا از او پستتر نباشد نظر كند در عبادات يك ساله خود، وفا بشكر كدام نعمت كه در آن سال باو رسيده از حيات و غير آن مىتواند كرد هر چند بازاى آنها ثوابى ديگر اصلا نباشد پس هرگاه با وجود اين مراتب بازاى اين قسم اعمال بهشت و نعمتهاى جاودان داده شود تكاهل در آنها زهى حماقت و أبلهى والله الموفق.
غرر الحکم 417